0๐.ความรักอาจทำให้คนตาบอด แต่ความรักนั่นแหละที่ทำให้โลกสดใส.๐0

เขาไม่ตุ้ย เหมือนนามสกุล   ของเขาหนอ
แถมพ่อเขา   เป็นนายก   อ.บ.ต.
แถมหน้าหล่อ บานจัง เต็มจอเอย
เลขที่41 ธีราภัณฑ์ ครั่งเนียม
เธอเต็มเปี่ยม ไปด้วย ความสดใส
คุยกับเธอ มีแต่ความ สบายใจ
ช่างสดใส ร่าเริง เปิงกันเอย
เลขที่42 วัฏพงษ์ บริบูรณ์
เขาเพิ่มพูล ความหล่อ เกาหลีจัด
ไปดัดฟัน มาแล้ว พูดไม่ชัด
เขาถูกจัด ว่าคู่เกย์ กับเกรทเอย
เลขที่43 สุเมธี ปัญธิญา
ขี่ฮอนด้า ดรีมดำ และคลิ๊กหนา
มีสาวๆ รุ่นน้อง ซ้อนมันมา
หล่อหนักหนา ไผ่น้อย นายฮ้อยเอย
เลขที่44 วัชรพร ชุ่มบัวตอง
หุ่นเจ้าจอม เหมือนกระป๋อง แป้งโพรเทคส์
แต่อย่างอื่น ของเธอนั้น โคตรจะเอ็กซ์
ไม่ได้เล็ก ตามตัว เหมือนใครเอย
เลขที่45 ธนวัฒน์ ศรีคำมูล
เขาสมบูรณ์ ด้วยความหล่อ น่าหลงใหล
พวกสาวๆ ทุกหย่อมย่าน แสนคลั่งไคล้
เรียนที่ไหน มีกิ๊ก ทุกทิศเอย
เลขที่46 อัญชนา อิ่นคำ
เธอไม่ดำ และชอบทำ ให้เพื่อนขำ
ฉายาเธอ อีถึก น่าจดจำ
ชอบเต้นรำ แบบแนว ขี้เหล้าเอย
เลขที่47 วรญา นาคธน
เธอเป็นคน เงียบๆ และเรียบร้อย
ถ้าเธอกิน เข้าไปอีก คงพุงห้อย
และพุงย้อย เหมือนแพน แก๊งค์เธอเอย
เลขที่48 วิลาวัลย์ ศรีวิชัย
คนอารั๊ย ตัวดำ อยากเป็นหมอ
อ่านหนังสือ เพราะเธออยาก เข้า ม.ช.
คงได้หมอ แต่หมอผี สมใจเอย
เลขที่49 เกียรติศักดิ์ ขันทะ
เขานั่นนะ คู่เกย์ กับวัฏหนอ
แถมเขาลง โควต้าแพทย์ ที่ ม.ช.
โอ้ล่ะหนอ   วัฏเลิฟ   เขานักเอย
เลขที่50   ณัฏฐ์   สุวรรณโภคัย
ชอบจังรัย   เพื่อนๆ   ทุกคนหนา
บางเวลา   อยากถีบมัน   ด้วยบาทา
เกรงใจหนา   ตาลน้อย   จะว่าเอา

 

 

ช่วงเวลานี้

         ดีคับเพื่อนๆที่ได้มาเยี่ยมชมใน space ของผมนะคับ ถ้าจะถามว่าทำไมถึงตั้งชื่อว่า   ช่วงเวลานี้   ก็เพราะว่าช่วงนี้มันเบื่อๆ เซ็งๆ ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ   งานก็เยอะ มันไม่มีอะไรหนุกๆให้มาเปงกำลังใจเลยอ่ะ  ไม่ค่อยมีน้ำมาหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้เลยอ่ะ  มีแต่เรื่องทำให้ช้ำใจ มีแต่เรื่องเดิมๆ เรื่องซ้ำๆซากๆ แล้วเราก็รู้สึกว่าจะทำตัวเปลี่ยนไปกว่าแต่ก่อนมากๆเลยอ่ะ ม.6ตอนนี้ก็โดดเรียนเป็นประจำเลยอ่ะ  ก็มันเซ็งอ่ะ มันมีเรื่องวุ่นๆหลายเรื่องเข้ามาในคราวเดียวกันเลยอ่ะ จนเราไม่ไหวแล้วอ่ะ ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ทุกอย่างมันดูไม่เหมือนเดิม มันทำให้เราต้องคิด พอคิดแล้วก็ปวดหัว เครียดเข้าไปอีก กำกำกำกำกำกำ พอก่อนเดี๋ยวมาใหม่

 

วันที่ 30 พ.ค.2550 เป็นวันทีเราและเพื่อนๆ ก็มี (อาร์ม หนุ่ม บอย เปลว เบนซ์ ฟิล์ม จูดี้ ต้น ขวัญ พี ไผ่ ปอ แพรว ตาลน้อย ปาล์ม ไมค์ แพรวโต ออย เก็ท วัฏ)

แต่มีบางคนก็ไม่ได้ไปเดินอ่ะนะ มันไปเล่นเกมกันอ่ะ เปงอีกวันนึงที่เราจะไม่มีวันลืมเลย กับความรู้สึก ความผูกพันและความสนุกสนานที่เราได้พบ

ก่อนที่จะเดินถึงสวนสัตว์ ฝนก็ดันตกลงมา แต่ผู้คนทุกคนก็ยังตั้งหน้าตั้งตาเดินกันต่อไป ถ้าดูๆไปแล้วมีทุกวัย รวมถึงทั้งเด็กและคนแก่ด้วย

เห็นแล้วทำให้เราไม่อยากยอมแพ้เลยกับการเดินแค่ 12 กิโลเอง (แค่ขึ้นเองนะจ๊ะ) ลงด้วยคงไม่ไหวมั้ง

ตลอดทางทุกคนก็บ่นกันตลอดทางเลยว่า "เมื่อไหร่จะถึงว่ะ" เราเองก็บ่นนิดๆอ่ะนะ

แต่ภายในหนทาง 12 กิโล มันเป็นหนทางที่เราไม่อยากจะให้มันสิ้นสุดเลย

เราอยากจะเดินไปอย่างนี้ ไปเรื่อยๆ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนเราก็ยอม

แม้ว่าเราจะเคยมาเดินขึ้นดอยหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่เราจะขอจดจำ

หนทาง 12 กิโลเมตรครั้งนี้ไว้ตลอดไป และจะไม่มีวันลืมความรู้สึกทุกอย่างที่มี ตลอดไป

 

สุดท้ายนี้ขอให้เพื่อนๆทุกคนตั้งใจเรียนนะคับ ใกล้จะสอบกันแล้ว

อนาคตของเราอยู่ที่เรา อย่าให้ใครมากำหนดชีวิตของเราไปได้นะ

It my life.It my future.It my way.

            ในที่สุดเราก็ได้ขึ้น ม. 6 กันซะที แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะ แต่เรายังทำตัวเหมือนเดิมอยู่เลย ทำไงดีเนี่ย เรียนก็ยังไม่ค่อยเรียนกะเขาเลย คนอื่นเขานำไปตั้งไกลแล้วอ่ะ แต่เรายังอยู่ที่เดิมอยู่เลย แต่ยังไงเราก็จะทำให้ได้เพื่อแม่ ผมจะทำให้ดีที่สุดคับ มหาลัยอาจจะไม่ใช่สิ่งที่กำหนดชีวิตในอนาคตของเรา แต่มันเป็นเส้นทางอีกทางที่จะทำให้เราไปสู่ความสำเร็จได้  กลับมาที่เรื่องของเราต่อ เราได้น้องรหัสผู้ชาย ชื่อ นนท์ แต่อย่างอื่นก็ไม่รู้แล้วอ่ะ ไม่ได้ถามไรมากเลย วันศุกร์เปงวันที่เรานัดกันมารับน้อง แต่เราได้เตรียมงานกันเหนื่อยมาก ต้องไปนู่น ไปนี่ ปวดหัวจิงๆ แต่พอถึงวันจิงงานก็ออกมาดี ทุกคนแฮปปี้ ผมก็แฮปปี้ ช่วงเช้าดูเหมือนทุกคนจะเฉยๆ ยังไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ แต่ช่วงบ่ายเรามีฐานให้น้องเขาเข้า สนุกมากๆเลยที่ได้แกล้งน้องเขาอ่ะ ไอ่น้องกลุ่มแรกที่ได้กินขนมปังทากะปินะ ฮาสุดๆ ไอ่น้องคนแรกที่โดนปิดตาอ่ะ กลัวมากๆเลย พอบอกให้ทุกคนเริ่มกินนะ น้องเขาก็รีบกินใหญ่เลย พอคำแรกเท่านั้นแหละ ค้างคาปากเลย ตลกชิบหาย พอไม่ไหวก็ให้น้องม.5 กินต่อ เราก็สบายไป ช่วงบ่ายน้องๆเขาก็เลอะเทอะกันหมดเลย ทั้งแป้ง ลิปสติก เปียกน้ำ แถมยังได้กินของว่างอีก ครบสูตรจิงๆเลย พอฝนตกพวกเราก็หลบฝนกัน แต่เรากับเพื่อนก็ไปนั่งกินข้าว กุ้งเต้น อย่างสบายใจเลย บรรยากาศก็ให้ มันส์จิงๆ พอฝนหยุดก็ไปสนุกกันต่อ พอตกเย็นก็พาน้องเขากลับบ้าน พวกเราก็ไปนั่งกินกันต่อ เล่นน้ำกันสนุกมากๆเลย มีน้องๆม.5 ก็มาเล่นด้วย แต่คนละที่ แต่พวกเรายังดั้นด้นว่ายไปหาน้องเขาอีก ไกลฉิบหาย พอเย็นหน่อยก็แยกย้ายกลับบ้านกัน วันนี้ก็เปงอีกวันที่สนุกมากๆ เราอยากให้มีวัยฃนอย่างนี้หลายๆวันจัง ม.6 แล้วเราอาจจะไม่ได้เที่ยวด้วยกันกับเพื่อนๆแล้วนะ แต่ละคนก็ต้องอ่านหนังสือกันอ่ะ เดี๋ยวก็เรียนพิเศษกัน ไม่มีเวลาว่างเลย แต่เราอยากบอกว่ามิตรภาพของความเป็นเพื่อนของเรายังอยู่ในใจของเราเสมอและมันก็จะอยู่กับเราตลอดไปนะ "เพื่อน" รักพวกนายตลอดไป

             ตอนนี้เรากำลังเซ็งอยู่ว่าทำไมเธอดูเหมือนไม่ค่อยชอบเราเลย แต่เราก็กำลังห้ามใจอยู่นะ เรากำลังพยายามไม่ให้คิดอะไรมากกว่านี้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าเราจะห่างกันมากๆเลยอ่ะ เราก็ไม่รู้จะทำไงนะ แต่ถ้าถามว่า สงสัยอะไรไหมที่เปงแบบนี้ ก็สงสัยเหมือนกันแต่เราไม่กล้าถาม

             ตอนนี้มีเพื่อนของเราคนนึงที่อาจถูกแบนได้ เขาคนนั้นไม่มีความจิงใจให้กับเพื่อนที่เคยอยู่ด้วยกันมาเลย เขาหลอกพวกเรได้อ่ะ เขาดูเหมือนจะทำตลกๆไปงั้น แต่เขาก็ไม่อยากให้พวกเราได้ดีกันอ่ะ แต่เราก็ไม่ได้คิดไรมากหลอก ก็ยังคุยกัน แต่อาจจจะไม่เหมือนเดิมนะ เราก็เริ่มไม่ค่อยชอบแล้วแหละ พอก่อนนะคับ อยากรู้อะไรมากมายเนี่ย

     วันนี้พวกเรานัดกันกะจะไปดูหนัง ไอ้แมงมุม3 กันอ่ะ เช้ามาก็มาเล่นเกมส์แต่เช้าเลยกูเนี่ย มาถึงคนแรกเลย ไม่มีพวกเราอยู่สักคนเลย ทำไงได้ วันนี้ไม่มีเรียนก็เลยมาก่อน แถมยังเปงวันพระอีก พ่อก็ไม่ขายหมู ก็เลยออกมาก่อนเลย เบื่อที่บ้าน อยู่กันครบเลย พอมาถึงก็ทำอย่างเช่นเคย เปิดเครื่อง เปิดพัดลม แล้วเตรียมตัวให้พร้อม พอเที่ยงๆเพื่อนๆก็มากันครบแล้ว ถามไปถามมา เดี๋ยวคนนี้ก็ไป เดี๋ยวก็ไม่ไป ยังไงก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ไป ไปถึงประมาณ 3 โมงกว่าเกือบ 4 โมงแล้ว ไปถึงก็อึ้งเลย สไปเดอร์แมนทุกโรงเลยแสด แถมมีป้ายติดไว้ว่า เหลือแต่ 2 แถวหน้า โห รู้งี้กูนั่งเล่นเกมส์ดีก๋า พวกเราก็เลยเดินเที่ยวแมร่งเลย เดินไปอย่างไร้จุดหมาย เจอบันไดเลื่อน ก็เดินเข้าใส่อย่างเดียว เดินเมื่อยชิบหาย แสด พอเดินเสร็จก็กลับมาเล่นเกมส์เหมือนเดิมเลยแสด พอก่อน ขอตัวไปเล่นเกมส์ก่อนนะ